Drie tips om te voorkomen dat je werk teveel vraagt van je relatie

‘Ben je nou alweer weg?’ ‘Ben je nou alweer zo laat thuis?’ Herkenbare vragen uit een druk gezinsleven, waarnaast je ook nog moet werken. Het valt niet mee om een goede balans te houden tussen druk werk en een druk privé-leven. Wat als je werk teveel druk gaat leggen op je relatie?

Gisteren gaf SGP-kamerlid Elbert Dijkgraaf aan dat er door zijn werk ‘steeds meer spanning op mijn huwelijk staat’. Hij schrijft verder in zijn afscheidsbrief: ‘Er is van alle kanten hard gewerkt om dat op te lossen, maar dat is tot op heden niet gelukt. Als gevolg daarvan klopt de balans tussen werk en privé niet meer.’ Dijkgraafs brief riep bij kamervoorzitter Arib een vraag voor iedereen in de kamer op: ‘Werk ik te hard; geef ik genoeg aandacht aan thuis?’ Hoe voorkom je dat je werk teveel vraagt van je relatie? Misschien heb je wat aan deze drie tips.

Stem verwachtingen af

Het gaat vaak ongemerkt, en ineens zit je in een situatie dat je werk- en privé-leven botsen met elkaar. Met flinke verwijten over en weer tot gevolg. Om dat te proberen te voorkomen is het goed om aan het begin van een relatie en van een nieuwe baan met elkaar af te stemmen wat ieders verwachtingen zijn. En ook wat je werk betekent voor je. Werk is vaak meer dan een bezigheid gedurende een aantal betaalde uren. Je legt er ook iets van jezelf in. Daarom is het ook goed te delen wat je werk met je doet, wat je ermee wilt, en je te realiseren en te omschrijven wat de consequenties zijn voor je afwezigheid thuis. Dat geldt overigens ook als het om vrijwilligerswerk gaat. Daar komt je eigen passie misschien nog wel meer bij kijken!

Overleggen niet onderhandelen

Dat gesprek is natuurlijk geen eenrichtingsverkeer. Het is geen slikken of stikken. Ook je partner (en je kinderen, als ze wat ouder zijn) mogen zeggen hoe dat voor hen is, en wat de consequenties zijn die zij voelen. Misschien vinden ze het wel heel erg leuk voor je en kunnen ze je steunen in wat jij nodig hebt om je werk voor elkaar te krijgen. Daarna kun je met elkaar gaan kijken hoe je samen kunt komen tot verwachtingen die voor iedereen acceptabel zijn. Kom nog eens terug op die verwachtingen als je een tijdje bezig bent. Hadden jullie hetzelfde idee bij de verwachtingen en kloppen ze nog?

Zo met elkaar praten over verwachtingen is niet stevig onderhandelen, maar wel meer dan alleen agendatechnisch afstemmen hoe je werk en privé voldoende aandacht kan geven. Dat brengt me op het volgende.

Geen scheiding tussen werk en privé, maar eenheid

Het spreken over een ‘balans tussen werk en privé’ klinkt mij altijd heel gespannen in de oren. Meer dan een balans van een weegschaal klinkt het als een jongleur die twee sets ballen in de lucht houdt met twee armen. Met voortdurend een scherpe concentratie en als het paar even tegenzit: bam, dat vallen alle ballen op de grond.

Vloeiend

Voor steeds meer mensen is de grens tussen werken en thuis zijn vloeiend. We werken steeds meer thuis, en ook niet meer acht uur achter elkaar. Op vrije dagen zijn we vaak als het moet bereikbaar. En in de avonduren werken we nog wel eens even wat bij of af. Als je dan voortdurend in je hoofd een vakje aan het verschuiven bent van werk naar privé en andersom, voel je continu de spanning van de balans die je in evenwicht probeert te houden.

Eén geheel

Wat als we dat eens loslaten? En niet meer spreken van ‘werk’ en ‘privé’ apart, maar van ons leven met al zijn bezigheden en verantwoordelijkheden. Veel thuiswerkers herkennen dat je tussendoor even een wasje kunt doen, of de kinderen van school kunt halen, en dan ‘s avonds nog wat dingen afrondt. En wie op kantoor werkt leest ook nog wel eens thuis wat door of checkt ook nog wel eens zijn mail in een verloren uurtje. Dat hoort erbij.

Eén leven

Als je werk deel is van al je bezigheden –  je hobby’s, je sport, je vrije tijd, je werk en alles wat bij je gezinsleven komt kijken – dan staat het niet meer zo tegenover elkaar, maar komen ze in contact met elkaar. Zo kun je meer ontspannen leven. Omdat je één leven hebt, zoals je ook maar één mens bent.

Vermijd te spreken over een papa-dag; je bent altijd papa

Als je zo je leven als één geheel probeert te zien, dan hoef je ook niet meer te compenseren. De voornaamste compensatie die ik tegenkom is de papa-dag. Alsof je de andere dagen geen papa bent, maar werknemer of ondernemer. Het gekke is dat we het nooit over mama-dagen hebben. Waarom eigenlijk? Ik denk omdat moeders over het algemeen (vaak door de realiteit ook gedwongen) meer thuis zijn geraakt in een leven, waarin werk en gezin met elkaar verweven zijn.

Eén leven, één geheel

Het gaat me nu niet om een strijd tussen papa’s en mama’s, maar als voorbeeld van een leven in één geheel. Wees altijd papa (en wees altijd mama), en kijk wat dat betekent vandaag, en morgen, en overmorgen. En niet alleen op je vrije dag (die overigens waarschijnlijk niet vrij is, maar gewoon ruimte geeft voor andere bezigheden – de was gaat gewoon door).

Dat betekent dat je op je vrije dag misschien nog wel eens een mailtje beantwoordt, maar ook dat je eerder naar huis gaat op een werkdag (of eerder stopt met thuiswerken) als er even aandacht nodig is voor je gezin.

Heb je wat aan deze tips? En heb jij ook nog tips?

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars