MENUMENU

Als je zonder je partner in de kerkbanken zit…

Dat wat je het meest dierbaar is, wil je natuurlijk delen met je partner. Denk aan je geloofsovertuiging. Met die verwachting stappen we vaak een relatie in. Maar soms loopt het anders.

Wat als je geen kerkelijk thuis vindt waar je je allebei prettig voelt? Of wat als je partner na verloop van jaren het geloof verliest? En dan zit je ineens alleen in de kerkbanken…

Een drievoudig snoer wordt niet snel verbroken. Het is een bijbelvers dat zo vaak bij huwelijken wordt aangehaald. Zo sterk als je samen kunt zijn wanneer die drie elementen samenkomen, zo verward en verscheurd kun je je voelen als die ‘drie-eenheid’ er niet (meer) is. Je voelt je intens verbonden met je geloof en tegelijkertijd intens verbonden met je partner. Het kan voelen als een spagaat, bijna een loyaliteitsconflict.

Een gevoel van rouw

Het is een dikke streep door dat mooie plaatje dat je in je hoofd had van samen horen bij een christelijke gemeenschap, een gezamenlijk geestelijk thuis hebben. En dat doet pijn. Het is niet alleen een verwachting die niet uitkomt, zoals je zoveel verwachtingen moet leren loslaten om te groeien in een volwassen relatie.

Het gaat dieper. Het is een gevoel van rouw. En rouw is rauw. Verdraaid pijnlijk en verdrietig. Maar alleen als je door die fase van rouw heengaat – waarbij je je verwachtingen echt los moet laten – kun je daarna zoeken naar een nieuwe weg die je samen kunt gaan.

Een lijn trekken in de opvoeding?

Nog ingewikkelder wordt het als je samen kinderen hebt. Want wat moet je met die elementaire opvoedkundige regel: ‘een lijn trekken’, als je op dit punt zo verschillend bent? Als jij je kinderen iets wilt meegeven van het geloof, terwijl dat voor je partner niet zo hoeft? Soms helpt een compromis: de ene week gaan ze met je mee naar de kerk, de andere week blijven ze bij papa of mama thuis.

Maar belangrijker dan zo’n compromis is hoe er thuis gepraat wordt over geloof. Wat als een van de opvoeders lacherig of ronduit vijandig ten aanzien van het geloof is? Hoe lastig ook, laat het geloofsgesprek geen ‘heet hangijzer’ worden, maar blijf er met elkaar over praten. Als je partner ervaart hoe belangrijk het geloof voor je is, zal hij of zij uit liefde en respect voor jou waarschijnlijk ook milder worden over het geloof. Wat ook helpt: duidelijke afspraken maken over wat je over geloofszaken zegt in de nabijheid van je kinderen.

Je verbonden blijven voelen met elkaar

Als je op het vlak van geloof elkaar niet meer goed kunt vinden, betekent dit dan het einde van je relatie? Verdrietig genoeg is dat soms wel wat gebeurt. Maar het kan ook anders, gelukkig. Er zijn genoeg partners die elkaar blijven vinden, ondanks dat ze zich op geloofsvlak verschillend ontwikkelen. Ik ben blij, maar vooral dankbaar, daar een voorbeeld van te zijn. Maar dat gaat alles behalve vanzelf.

Terug naar dat drievoudige snoer uit de Bijbel; hoe zorg je dat jullie snoer sterk genoeg blijft? Mijn eigen ervaring is dat twee zaken essentieel zijn: verbondenheid en respect. Een goede relatie vraagt al veel inspanning, maar als de vanzelfsprekende verbondenheid van je kerkgang of geloof wegvalt, moet er nog een schepje bovenop. Dus ga actief op zoek naar zaken die jullie verbinden. Dat kan een hobby of passie zijn, zoals muziek maken of je samen inzetten voor een goed doel.

Veroordeel de ander niet

Respect voor elkaar is minstens zo belangrijk. Blijf je interesseren in elkaar, blijf praten met elkaar, ook over hoe je in het leven staat. En veroordeel de ander niet (vice-versa), maar toon respect. Het helpt om elkaar te zien als twee integere mensen die oprecht bezig zijn met levensvragen. Waardeer en respecteer die zoektocht, ook al komen jullie tot andere inzichten of antwoorden.

Is het daarmee makkelijk? Nee. Het gemis blijf je waarschijnlijk altijd voelen, net zoals die pijnlijke steek van eenzaamheid die af en toe de kop opsteekt als je weer eens alleen in de kerkbanken zit. Het is misschien anders dan je verwacht of gewenst had toen je samen de reis begon. Maar koester het feit dat je elkaar ooit gevonden hebt. En probeer elkaar steeds te blijven vinden.

Zit jij ook, zonder je partner, in de kerk? Hoe ga jij daarmee om?

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars